SCHEPEN OP HET DROGE
(Tehuis voor Zeelieden)
In Prins Hendrik is het nacht.
Niet ver van de branding, bij Egmond aan Zee,
loopt een verzorgster haar eenzame hondenwacht.
Langs verkleurde kaarten, van oude waterwegen.
Leidend naar havens met vertrouwde namen,
voor bejaarde mannen van de zee,
die in dit huis passage kregen.
Een scheepsmodel ligt afgemeerd in een kooi van glas.
Als een gestrande vis, in een lege kom.
Verlangend naar het verre water.
Maar hier wordt alleen nog in dromen gevaren.
Op witte kussens, onder grijze haren,
reizen schepen door de nacht.
Een rolstoel naast een bed.
Blijft achter op de kade.
Als nutteloze vracht.
Ton Huizer
-Winterdepressie-
Sneeuw
Hij schreef met een vinger
zijn naam in de sneeuw.
En dacht ernstig na…
over later.
Nu al meer dan een halve eeuw,
leven, verwachting en zorg.
En straks weer gewoon…
een plas water.
Hij bezag kille grond,
die aan zijn voeten lag.
En dacht met weerzin aan de dag,
dat een enge kist hem zou kooien.
Somber wende hij de boeg.
En stoomde op naar een kroeg.
Om zich met drank te ontdooien.
Ton Huizer