| Amsterdam is anders | |
Met nieuwe ogen kijk ik rond, naar de grachten, bruggen en de huizen, naar de kerk en sloepen vol studenten. Alsof dit alles voor gisteren niet bestond. We zwalken naar cafés en begroeten de bekenden. In de Kinkerstraat nog een broodje bij de Turk. Zo blijkt maar weer, Amsterdam is toch heel anders, dan bijvoorbeeld Urk. |
|
| Weg er mee | |
We gooien alles van vroeger weg. Dozen vol en tas gepakt, opgerold, genaaid, gebonden of versnipperd in een zak. Stapels lief en leed staan druilerig, eenzaam aan de stoep. We hebben om alles eens gelachen maar ook hartgrondig gevloekt. De verzameling verdwijnt en wij blijven hier achter. Maar we lopen stukken lichter en zijn weer netjes opgepoetst. |
|
| De ware liefde | |
Ach, mijn nee, het betekent niets. Net als een verbod voor je bestwil of mijn angst. Nee, betekent niets voor ons. Wat ik niet wil zeggen, en jij niet wil horen, nee, dat zeg ik niet. En als het toch gebeurt omdat ik kwaad ben op je, of op mezelf, en ik zeg nee, dan lachen we samen. |
|