Mijn dronken vriend en jij.

Toen ik mijn dronken vriend zwalkend naar huis toe bracht

Midden in de nacht

In de hozende regen, de straten en bruggen drijvend nat

Het asfalt glimmend, prachtig, spiegelglad

Toen moest ik zomaar aan jou denken

Terwijl ik dacht dat ik je vergeten was

Wij hebben elkaar ook vaak zo thuis gebracht

Jij dronken, of ik, of wij allebei

Steun, houvast zoekend bij elkaar

Zwak en gammel zonder kracht

Elkaar opvangend als onze benen sneller gingen

Dan onze lichamen wilden

Maar telkens ons bed terug vinden

En dan jou lichaam slap en zacht

Op een ochtend toen mijn zoon een ei bakte voor mij

Toen ik je al jaren niet gezien had

Toen las ik dat je dood was

Dat las ik   in de krant s'morgens bij het ontbijt

Alsof de aarde even onder mijn voeten weg zakte

Dat jij met jou lach nooit meer zo zou lachen

Ik leef het leven nog steeds in al zijn pracht

Maar denken aan jou dat doe ik soms   nog even

Zoals die nacht van de week toen ik mijn dronken vriend

zwalkend naar huis toe bracht