De camembertmethode

 

 

Wakker. In een bed vol slaap.

 

Waarin ik gedachten wegwoel, zoals ik vroeger

 

in zee een gat wilde scheppen. Met meisjeshanden

 

en vrouwendenken: misschien weer niet genoeg

 

mijn best gedaan.   

 

 

 

Of vermoeden dat ik camembert ben. Zachtrond

 

en melkwit op temperatuur lig te komen tussen de

 

lakens van klamme gedachten. Langzaam uitlopen.

 

Honger krijgen van de metafoor en dan

 

de koelkast leegroven.

 

 

 

Het zó graag willen grijpen, woorden voor wat

 

niet wil gaan slapen. Woorden voor het oude gat

 

in het water waarin ik nooit kon verdwijnen.

 

Naast mij een gedicht in diepe rust,

 

begint zachtjes te snurken.

 

 

 

_____________________________________

 

 

Waar wij over lachten

 

ging het anders dan over uit-

gepakte huid, over haartjes op armen

die zo grappig rechtop

als je ze plaagde met een ballon

 

waarin de opgespaarde lucht

mogelijkerwijs elk woord

had kunnen vormen:

anker, appeltaart, vergeving

 

we krasten nog een stukje hemel open

waarachter sterren schenen

te fonkelen voor wie er oog voor had

 

of een mond als reddingsboei

die je met twee zachte lippen uitwierp

we hielden elkaars adem in

bewaring, tot we ons verslikten

we kwamen niet meer bij

 

en ik weet niet meer

waar wij over lachten

die laatste dagen

 

 

 

 

 

I Hoe men zitten gaat

 

hoe men zitten gaat op voorbedachte zetels

zich uit jassen haalt, een tas, een sjaal

wellicht ontdaan op tafel, kiest van hij

daar en zij hier, of men ruilen zal,

zij daar en hij

hoe men schuift, ruggelings langs luchtig

hellend vlak, hoe men een kaart bekijkt

waar letters dansen, opziet

hoe men opstaat uit voorbedachte zetels

_______________________________________

 

 

 

Lichterlaaie  

 

dat die dagen de regen met bakken

en wij verveeld want niet naar buiten

de hele dag vretend, lezend, herkauwend

overal kruimels en knieën en kleren

in dat veel te krappe vergiet en óók het

fluiten van dat luchtbed ervoor zorgde

dat ons gesprek een slagtaal en wij

beiden trokken aan het gelijk uit alle

macht en de boel toen in de hens vloog

omdat wij ook wel eens wilden weten

hoe kaarsvet voelt op billen net

op die ene droge nacht.

Frouke Arns