Wat meer is

Op de eerste plaats

is er het eten.

Niet slechts dat

wat de maag het leven gunt.

Denken aan wolken als gieters

ziet geen watten ooien

verspringend van de noot op de tak

of een grijze raadgever, verzadigd van keuzen.

Diner aan het gelag

van zwaartekracht.

Brengt zieltjes terug bij start.

Geen zomer te ver, geen verlangen terug,

maar daar. Die perfectie

stemt warmer dan haard.

Eten stilt niet alleen de honger

van cycli zonder terugweg.

Siert ook de daadkracht van connectie

en licht de mens van zijn buffer.

Eten innemend, zoals de ander

lachen we om woorden met praatjes

kauwen we op hapjes met kroontjes

tongen wij de charme en kunde van smaak

tot pap en brandstof voor dromen.

Honger verflauwt

waar lichtjes in harten en

huizen ontsteken,

en we zien dat het goed is.

Lege handen

sommige harten kloppen voor iedereen

zij wijken niet voor het trage stroop

dat donker is en schrikken niet

van de sonore stem die doofmaakt

hen begroet als donsdek in de woestijn

zij zijn dik van liefde

dubbelwandige placenta’s

gepanserde pleonasmen, gespiegeld

in de echo’s van opgenomen kreten

op een kapotte grammofoon.

onaantastbaar gaan deze ballonnen

door het punaise landschap

behouden in hun vorm

vullen zij lege handen

Zonder titel 

Heb jij dat ook,

dat in een onbewaakt ogenblik,

in de trein bijvoorbeeld,

het is alsof het Lot je bij de nek grijpt

je met je neus de juiste kant op duwt?

Je moet kijken, je moet nu kijken,

want anders is het voorbij.

Dan sta je bij de Grand Canyon bij nacht.

Dan heb je drie dagen in je slaapzak

voor het verkooppunt gelegen, maar

blijkt je portemonnee thuis te liggen.

En wie heeft echt zin zijn rug te vernaggelen

aan een vierbaansweg in de woestijn?

Ik raak liever slaags met mijn anorexia in Somalie

om met de kleinood gelukzalig versmolten te staan.

Want straks piep ik door één oog naar buiten

en weet het volgend jaar alweer geleefd,

angstig voor straks want straks was alweer net.

Een machtig opponent, onoverwinnelijk.

Heb jij dat ook?